In Memoriam

26/04/2019 D. Manuel Castiñeira. (S.I.C.B. Lugo)

As voces que soaron desde o Coro nesta cerimonia da despedida terreal de Manuel Castiñeira Pardo, son as dun grupo de amigos da Familia Castiñeira que nos chamamos ORFEÓN LUCENSE, o coro desta Catedral, hoxe diminuido en número por tratarse de hora e día laborables.

Os do Orfeón Lucense sabémonos membros da Familia Castiñeira, desde que o lembrado Don José nos ensinou a camiñar polos vieiros da música hai case corenta anos e nos deu fogar nesta Santa Catedral Basílica, casa de todas as xentes de fe, á que tamén aprendimos a estimar como o lugar perfecto para rezar a xeito de canción, e onde tantas veces temos cantado sabendo que a súa man segue a dirixir os nosos pasos musicais.

E sabendo en vida de Don José que no seu irmán Manuel tiñamos un amigo, un irmán, cando el faltou foi cando notamos aínda máis de preto a compaña, o alento, a compresión e o sorriso deste seu irmán, coma el crego, coma el entregado, coma el atento con todos os que entran neste templo, e de xeito especial cos que vimos a rezar, independentemente da fórmula que empreguemos.

O noso amigo e irmán Manuel, era a conciencia viva da lembranza de José; o anxo custodio do Orfeón Lucense -obra do seu irmán-, e cada vez que soaban as nosas voces nesta catedral, alí estaba el, no lugar máis humilde, no menos visible, sen facerse notar, pero estando sempre, inspirando sempre, sorrindo sempre.

O próximo 31 de outubro cumpriranse trinta anos do pasamento de José Castiñeira. Pois durante esas tres décadas Manuel Castiñeira foi a conexión máis directa coas nosas raíces, co espíritu que nos anima, co noso pai musical.

E doéndonos da súa marcha, do oco fondo que deixa na nosa ánima colectiva, temos que agradecerlles aos dous Castiñeiras que están no alén que nos deixen a firmísima conexión con esta nosa familia e o seu espíritu a través de Luis Varela Castiñeira, coma eles crego, coma eles músico, coma eles amigo-irmán do Orfeón.

Manuel Castiñeira viviu case sesenta anos na Catedral; para a Catedral… Para moitos, Castiñeira era a Catedral, e seguiremos véndoo, sentíndoo, dentro dos seus muros. E se San Pedro é o custodio das chaves do ceo, despedimos hoxe ao noso Pedro custodio da Catedral, Manuel  Castiñeira, amigo e irmán!.

Foto: La Voz de Galicia

 

27/09/2012 Homenaje a Enrique Aguiar

"Familia e Amigos de Enrique Aguiar: O Orfeón Lucense ven de cantar e vai seguir cantando na honra de Enrique, un dos seus componentes máis veteranos, e un dos que participaba connosco con maior fervor.

Estou, estamos seguros, de que Enrique non tiña moi claro onde remataba a súa familia e onde comezaban os seus amigos. E nós tampouco, porque Enrique era da familia. No decurso dos anos, os componentes deste colectivo van entrando nél. E algúns vanse porque as circunstancias o esixen, e outros quedan toda a vida. Enrique era dos de toda a vida. Amaba o canto con todas as súas forzas. E amaba o Orfeón como só se quere á familia, e á propia vida.

Tenme contado que na súa longa vida de traballo viaxeiro, programábase para volver a Lugo a tempo dos ensaios do Orfeón. E onte a súa familia confiábame que ten cortado as vacacións, aplazado xuntanzas s familiares, para cumprir co que consideraba un deber: cantar no Orfeón.

Nesta súa enfermidade, ten asistido como espectador a diversos concertos, e todos llo agradecíamos porque sabíamos da súa devoción, e el sabía que contaba co agarimo de todos nós, gañado momento a momento en máis de tres décadas como compañeiro entusiasta.

E este Corpus, no que o Orfeón - como coro da Catedral- cantou nas solemnidades relixiosas, Enrique subíu as empinadas escaleiras do coro da catedral, e situándose xunto a nós, púxose a cantar. Non importaba que a súa voz non soase, impedida polas eivas da enfermidade: el era parte imprescindible do Orfeón, e cantaba con el.

E agora correspóndenos o difícil labor de despedir a Enrique, que deixará de estar físicamente connosco. Pero sabemos que sempre estará aquí... Dunha banda, porque a súa filla María José forma parte vital da nosa agrupación, co entusiasmo de seu pai. Pero de xeito especial, porque a xente como Enrique, entusiasta, alegre, compañeira, pode irse co corpo, que o corpo é feble e cansa, pero quédase coa alma, inmortal, viva sempre, que se reflicte en todos os actos da vida, e en Enrique era manifestación permanente de bonhomía, de participación, de ser e de estar, de trascender.

En ocasións coma esta, eu creo que o Orfeón canta mellor ca nunca, porque tamén lle sae da alma. E o que cantamos é para todos vós, pero especialmente para Enrique, que seguro nos acompaña no canto, no sentimento. A Enrique gustáballe especialmente que Marcos, o noso Director adxunto -o primeiro director, Xesús Mato vai oficiar esta misa- cantase a Ave María de Schubert. Porque hoxe cantamos para Enrique as súas cancións, as que deixou pedidas. Como o Sweet low que tamén soará. Hoxe cantamos con Enrique, para Enrique. Porque neso somos tremendamente ricos. Cada un dos componentes que se vai, déixanos marcados, co seu carácter, co seu entusiasmo, coa súa participación. Enriquécenos.

Enrique era do Orfeón; o Orfeón é de Enrique. Cando cantemos, canta Enrique Aguiar. E todos estamos convencidos de que, agora mesmo, cando aplaudamos, aplaudimos a Enrique, e el correspóndenos - coma sempre- co seu sonriso de home de ben, familiar, amistoso, de todos nós, noso. ¡Por Enrique Aguiar, compañeiro e amigo!."